بعضی حرف ها آنقدر بزرگ اند که گاهی کلمات نمی توانند بار امانت شان را به دوش بکشند. می شکنندشان و کوچکشان می کنند.اما گاهی بد نیست معانی و الفاظ کوچک شوند … در حد فهم آدم ها!آنچه در ادامه می آید تبیین یکی از ارکان جامعه ی مهدوی است ، هرچند کوچک شده و کوتاه.
دنیایی که اسب سوار مشق های کودکی دیگر تنها یک اشتیاق نیست ؛که آمده است … و او که « ساسة العباد » است ؛ مانند تمامی یازده تن قبل از خود…( همانطور که در زیارت جامعه کبیره می خوانیم)آرمان شهری را بنا نهاده که از تمامی جهات سرآمد است ؛ از فرهنگ و اقتصاد و امنیت گرفته …تا سیاست.
سیاستی که بیشتر تربیتی ست ، با جهت دهی به خیر و فضیلت.
و اما در تعبیر “سیاست مهدوی” همین بس که …
برجسته ترین تعبیر آن در دعای افتتاح آمده است.
که سیمای دولت کریمه را به زیبایی ترسیم کرده ؛
«اللَّهُمَّ إِنَّا نَرْغَبُ إِلَیْکَ فِی دَوْلَةٍ کَرِیمَةٍ تُعِزُّ بِهَا الْإِسْلَامَ وَ أَهْلَهُ وَ تُذِلُّ بِهَا النِّفَاقَ وَ أَهْلَهُ وَ تَجْعَلُنَا فِیهَا مِنَ الدُّعَاةِ إِلَی طَاعَتِکَ وَ الْقَادَةِ فِی سَبِیلِکَ وَ تَرْزُقُنَا بِهَا کَرَامَةَ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَة. خدایا! ما به سوی تو رغبت داریم در دولت کریمه­ای که اسلام و مسلمانان عزت یافته و نفاق و منافقان دچار ذلت می­شوند. که ما را در آن دولت از دعوت کنندگان به طاعت خویش و راهنمایان به راه خویش قرار دهی و بدین وسیله کرامت دنیا و آخرت را به ما عطا کنی».
به همین دعا بسنده می کنم .چرا که ، جنس این حرف ها موجز است و فارغ از اطناب !

ارسال یک پاسخ