آدم چشم چرانی بود…..چشم چران که هیچ چیزی فراتر….زنی را دید . بدجور خوشش آمد…تعقیبش کرد،بعد از مدتی فهمید که زن تنهاست. با خودش قرار گذاشت یک شب سراغش برود و…

آن شب فرا رسید….کوچه ها را یکی یکی پشت سر می گذاشت تا به خانه ی زن برسد، رسید . از دیوار بالا رفت. وارد حیاط شد…میخواست سراغ زن برود.اما صدای قرآن خواندن از خانه بلند بود…زن داشت قرآن می خواند(الم یان للذین امنوا ان تخشع قلوبهم لذکر الله-۱۶/حدید)*……اشک از چشم هایش جاری شد….در دلش  گفت : چرا ! چرا وقتش رسیده…..از دیوار آرام و بی صدا بازگشت …اشک هنوز جاری بود و باز با خودش تکرار می کرد: وقتش رسیده…وقتش رسیده که قلبم از یاد تو خاشع شود…آمده ام که برگردم بسوی تو… و رفت .

* آیا براى کسانى که ایمان آورده‏اند هنگام آن نرسیده که دلهایشان به یاد خدا و آن حقیقتى که نازل شده نرم [و فروتن] گردد.

ارسال یک پاسخ