۱.سال ۱۹۴۸ چند نفر در سازمان ملل دور هم جمع شدند و اعلامیه ای را در ۳۰ بند تدوین و منتشر ساختند . اما نکات جالب پیرامونی این اعلامیه و منتشر کنندگان آن بسیار جالب تر از خود اعلامیه است. النا روزولت که در آن دوران ریاست کمیسیون حقوق بشر را برعهده داشت همسر کسی بود که با دستور او و ایجاد پروژه منهتن ، اولین بمب اتمی که تنها کاربردش قتل عام و نسل کشی رسمی است پا به عرصه وجود گذاشت!

اعلامیه ای که تدوین کنندگانش چنین افرادی باشند و از اولین امضا کنندگان آن دولت خونخوار و دست نشانده ی پهلوی در ایران باشد حتما محتوای جذابی برای استعمارگران خواهد داشت؟!

۲. به سارایوو خوش آمدید؛ این عنوان یک فیلم سینمای است که در مورد سرنوشت  دختر بچه ای بوسنیایی در جریان جنگ آن کشور ساخته شد. در بین همه ی دیالوگها و سکانس های تکان دهنده ی فیلم یک سکانس از همه بیشتر انسان را به تفکر وا می دارد.خبرنگار آمریکایی وقتی جنایات صربها را در بوسنی مشاهده می کند حیرت زده از آن همه جنایت بیان می کند که اگر شما مسیحی بودید این همه جنگ طول نمی کشید و آمریکا بسرعت و به هر صورت ممکن آتش بس را برقرار می کرد اما شما …

۳.مرسوم و معمول است که هر کشور عضو سازمان ملل،تعدادی از نیرو های نظامی خود را تحت عنوان نیروهای پاسدار صلح در اختیار این سازمان قرار می دهد تا در مواقع جنگ و درگیری در دفاع از غیر نظامیان کوشا باشند و امنیت زنان و کودکان را بصورت حداقلی تامین کنند.

کشور فخیمه ی هلند،که  از سینه چاکان حقوق بشر است و بصورت سالانه هزینه ی هنگفتی را جهت دفاع از حقوق زناکاران و تروریستها در ایران قرار می دهد نیز در جریان جنگ بوسنی تعدادی از نیروهای حافظ صلحش را روانه ی بوسنی می کند .

مزه ی گند حقوق بشر غربی را که هلند در چارچوب نیروهای حافظ «صلح» برای بوسنی آورد را باید از مردان مسلمان جمهوری بوسنی و هرزگوین پرسید که این نیروها  زنان و دخترانشان را چگونه جلوی چشم همسر و پدرشان بقصد« … » از آنها می ربودند!صدای آزار دهنده خنده های حقوق بشر غربی از گوش بوسنی هیچ گاه نخواهد رفت.

۴.کهریزک حادثه ی تلخی در تاریخ جمهوری اسلامی بود .آنقدر تلخ که بعد از گذشت چند روز و رسیدن گزارش جنایات انجام شده در آن به مسئولین امر، بازداشتگاه بسته و نیرو های خاطی بازداشت و محاکمه شدند تا جایی که برای مامورین انتظامی خاطی در آن محل ، کیفرخواست بجرم قتل عمد صادر شد …که مجازات آن واضح است.

اما ابو غریب و گوانتانامو  و ده ها زندان مخوف و مخفی در اروپا و مناطق اشغالی توسط آمریکا که هر روز گوشه ای از جنایات این دول مدعی حقوق بشر (بروایت غربی) از آن بیرون می افتد هنوز بسته نشده اند!چرا ؟

برای شنیده های اثبات نشده ی یک نفر از کهریزک او را نامزد دریافت جایزه ی صلح نوبل می کنند اما کسی به عکس های منتشر شده از ابوغریب و آن هتک حرمت انسانها اهمیتی نمی دهد ،کسی آن همه جنازه ی کودک را در عراق و افغانستان نمی بیند!؟کسی پا های با مته سوراخ شده ی دیپلمات آزاد شده ی ایران از اسارت آمریکا را نمی بیند!

نمیدانیم آن دختر سرباز آمریکایی برای آن جنایتش در ابوغریب  به چند روز حبس محکوم شد؟!

یک پاسخ to “چند لیوان حقوق بشر”

1. ل. بیگدلی گفت:
   

   گاهی فکر می کنم مردم جهان شده اند شبیه رباتی که سرانشان آنها را کنترل و هدایت می کنند..
   اما
   وقتی چند تظاهرات مردمی را می بینم امیدوارم میشودم که تفکر دولت ها آن چیزی نیست که ملت ها هم بدان اعتقاد داشته باشند.
   فقط مردم جهان را غرق در روزمرگی و دنیا و مادیات کرده اند که وقت ندارد به بوسنی و غزه و .. فکر کند..این را زمانی فهمیدم که گزارشی دیدم از مردم آمریکا وقتی از آنها پرسیده میشد ایران کجاست و آنها در عین ناباوری نمی شناختند..مردم کشوری که سردمدارانش نمیشود روزی را تمام کنند بدون اینکه راجع به ایران چیزی بگویند و تصویب کنند…

ارسال یک پاسخ